او می آید

پدر

emamehazer — Fri, 24 Jul 2009 15:26:43 GMT

آقا جون!

امروز بعد از همه ی نماز هام با تمام وجودم از خدا سلامتی و ظهورتون رو می خوام.

emamehazer — Thu, 29 Jan 2009 17:36:39 GMT

چشم بر ره...

ديده بر ره...

تا شود پيدا نهانم...

مرا دریاب

emamehazer — Thu, 02 Oct 2008 10:10:18 GMT

سلام بر عزیزترینم

این همه دوری برام خیلی سخت شده...

می خوام برگردم؛

بشم همونی که بودم و حتی خیلی خیلی بهتر ...

بشم همونی که همه ی افتخارش این بود

بهترین دوستش شمایید؛

پدر مهربانش شمایید؛

اونی که گاهی وقتا، شبای جمعه، دلش می لرزید که شاید فردا صبح...

خیلی ازتون دور شدم و این دور شدن همه ی داراییم رو اَزَم گرفت.

مولایم، عزیزم، جانم، مهربانم، پدرم!

این تهی از تو شدن کشت مرا

بذارید پیشتون بمونم، بذارید یادتون در دلم باشه، بذارید دعاتون کنم.

شما رو به حضرت زهرا قسم می دم که رَهام نکنید دیگه نذارید که ازتون دور شم.

خواهش می کنم...

خواهش می کنم

emamehazer — Sun, 27 Jul 2008 19:54:28 GMT

خدایا!

به تو ایمان دارم؛

رشته های اعتمادم را به وعده های تو بسته ام؛

و می دانم که موعود روزگاران آمدنی است...

مهربانا!

می خواهم تو پیک امین من باشی،

درودهایی بیکران از سوی خود و دیگر ایمانیان شرق و غرب، دشت و صحرا و دریا و هر نقطه از زمین، به آستان سرور کریمم برسان.

به تو ایمان دارم

یقین دارم که مهدی خواهد آمد!

emamehazer — Fri, 06 Jun 2008 07:29:05 GMT

و ناگاه،

در پگاه،

گمگشتگان جزیره دنیا، خشکیده و دل مرده،

چشم بر دریا، کشتی نجات را دیدند که در ساحل لنگر افکند و آغوش گسترانید.

هین بشتابید که طوفان در راه است!

ما هميشه متوجه شما هستيم...

emamehazer — Thu, 03 Apr 2008 08:08:18 GMT

وقتي اين روايت رو خوندم دلم لرزيد و فقط برام شرمندگي موند:

"شما خيال مي كنيد كسي نيست متوجه شما باشد و سخن شما را بشنود، بد خيال كرده‌ايد، به خدا قسم هيچ يك از اعمال شما از ما مخفي نيست، بدانيد ما هميشه متوجه شما هستيم ." امام باقر عليه‌‌السلام

كسي هست همراه ما و در كنار ما؛

نا اميدي چرا؟!

افسردگي چرا؟!

امام مهربانم! سنگ صبورم شماييد؛ همه كسم شماييد؛ دليل دوومم شماييد، تكيه‌گاهم شماييد؛ مثل هميشه:

قسم به همه‌ي پاكي‌ها، به بزرگي خدا، دوستون دارم.

تطهيرم كنيد!

اربعین

emamehazer — Tue, 26 Feb 2008 18:06:18 GMT

پروردگارا

دوست دارم همچون مولايم مهدي به گريبان هاي چاك شده سلام كنم.

به لب هاي از عطش شكافته سلام كنم.

دوست دارم همچون آقايم مهدي به سرهاي از بيخ و بن بريده سلام كنم.

دوست دارم به پيكرهاي عريان، به جسم هاي رنگ باخته،

به خون هاي جاري شده، به اعضاي قطعه قطعه شده و

به سرهاي برافراشته شده سلام كنم.

دوست دارم همچون مولايم مهدي به جاي اشك خون گريه كنم

و از شدت اندوه و مصيبت آن بميرم.

خداوندا!

به حق دست‌هاي بريده شده‌ي علمدار كربلا،

به حق مشك تكه پاره شده‌ي سقاي كربلا،

به حق بدن تيرباران شده‌ي وفادار كربلا،

به حق گريه‌ها و ناله‌هاي سردار كربلا،

تنها يادگار شهيد كربلا را برسان.

نزديك است آمدنش...

emamehazer — Sun, 02 Sep 2007 06:50:18 GMT

شايد ثانیه بعد يا آني بعد لحظه‌ي ظهور باشه.

جدي مي گم.

چون اصلا زمان تعيين نكردند.

هر ساعتي از هر روز و هر شب، مي‌تونه لحظه‌ي ظهور باشه. شايد همين الان!

واسه اومدنش آماده‌اي؟؟؟؟؟؟؟؟؟

سلام

متاسفانه تا اواسط بهمن ۸۶ نمی تونم به روز کنم.

خیلی هم التماس دعا دارم.

امیدوارم تا قبل این وقت، ظهور اتفاق بیفته و دیگه احتیاجی به من نباشه.

(وای که چه قدر خودشو تحویل می گیره، نه که الآن خیلی مثمر ثمره!)

دعای امام مهربونمون همیشه پشت و پناهتون باشه.

منو هم از دعای خیرتون فراموش نکنید.

امام زمان من...

emamehazer — Mon, 06 Aug 2007 14:16:18 GMT

امام زمان من، از فرزندان پدر یتیمان کوفه، حضرت علی علیه السلامه.

مگه امام زمان من به همون اندازه مهربان و رحیم نیست؟

مگه به همون اندازه کریم و بخشنده نیست؟

مگه امام زمان من مثل پدرانش، با معتقدانش مهربان و با دشمنانش در ستیز نیست؟

مگه به دعای ایشون نیست که درد و رنجم بر طرف می شه، زخم هام التیام پیدا می کنه، بلاها از من ـ بدون اینکه متوجه باشم ـ دور می شه؟

مگه همیشه مثل یک پدر دلسوز و مادر مهربون به فکرم نیست؟

اصلا مگه به خاطر وجود نازنین ایشون نیست که زمین و زمان برقراره؟

پس چرا نباید به همون اندازه که یتیمان کوفه، امام زمانشون رو دوست داشتند، من هم امام زمانم رو دوست داشته باشم؟

من می تونم دوستش داشته باشم،نه؟!

آره، چرا که نه. تا حالا هم حتما دوستش داشتم و خودم خبر ندارم.

آخه مگه می شه کسی دوستت داشته باشه، همیشه به فکرت باشه و برات دعا کنه، اون وقت تو دوستش نداشته باشی؟!

نه واقعا می شه؟!

emamehazer — Wed, 18 Jul 2007 05:34:16 GMT

سلام

فرا رسيدن ماه رجب، ماه استغفار بندگان بر همه مبارك باد.

ذكر اَستَغفِرُاللهَ و اَسئَلُهُ التَوْبَه، سفارش شده كه در ماه رجب بسيار گفته بشه.

بلكه از اين طريق، طلب آمرزش كنيم از پروردگار، به خاطر انجام گناهان، كه هر قدر هم گناه كوچك باشد، چون در مقابل عظمت خداي بزرگ انجام شده، زشت و نكوهيده است و اگر لطف و رحمت خداوند نباشد، چه بسا هرگز قابل گذشت نيست!

به ميهماني دعوت شده‌بودم كه نه صاحب خانه را مي‌شناختم و نه همه‌ي مهمانان را.

به همين دليل به طور طبيعي، با افرادي كه از قبل آشنا بودم ارتباط بيشتري داشتم و البته سعي مي‌كردم كه با ديگر مهمانان هم آشنا شوم. اما در آن فرصت كوتاه ممكن نبود.

همين عدم آشنايي‌ها، اتفاقي را رقم زد كه براي خودم واقعا تكان‌دهنده بود:

از آن‌جايي كه صاحبخانه را تا به حال نديده بودم، او را كه در جمع ما حاضر شده بود به جا نياوردم، مي‌ديدم كه ديگران به شكل ديگري با او احوالپرسي مي‌كنند، اما اصلا متوجه نشده بودم كه امكان دارد صاحبخانه‌ي مهربان ما، او باشد.

جالب هم اين است كه بسيار به دنبال اين بودم كه ميزبان بزرگوارمان را ببينم.

به هر ترتيب، به خيال اين‌كه يكي از مهمان‌هاست، به راحتي از كنارش گذشتم و آن طور كه بايد عرض ادب نكردم...

اما وقتي متوجه شدم... عذاب وجدان، داشت خفه‌ام مي‌كرد... ميهمان حريمش بودم و حقش را به جاي نياوردم!

در مقابل صاحب‌خانه‌ي مهربانمان، چه مي‌كنم؟!

يا صاحب الزمان!

به نفهمي‌ام مرا ببخش!